Ne Günahımız Vardı Bizim?
Yazan: admin | 23 September 2007
Kategoriler: Mazimiz
72 doğumlu olmanın ağırlığı, gelen yaşdan değil, Ülkenin haline yabancılaşmaktan geliyor. yoka “yaş 35 yolun yarısı” falan, külliyen yalan!
Bizler garip bir kuşağız. Çünkü tam da acayip batılılaşma meraklarının içinde geldik Dünyaya… okumayı öğrendiğimizde elimize ilk geçenler, “Kaptan Grant’ın Çocukları”, “15 Yaşında bir Kaptan”, “İki Sene Okul Tatili” gibi Dünya klasikleri, dinlediklerimiz ise (henüz patlamamış Türk Pop’u yüzünden) Madonna, A-Ha, Pet Shop Boys, Erasure, Howard Jones gibi ecnebi müzisyenlerdi. Açıkcası biz kendimizi bayağı Avrupalı zannediyorduk. Pazar günleri Hikmet Şimşek’ten klasik Müzik eziyetini de boşuna çekmedik diye düşünürken….
Meğerse Türkiye Asyanın ortasında, kimseye yaranamayan, daha ziyade araba benzeyen ve giderek Türban, mürban gibi şeylere bulaşan bir ülkeymiş! yaygın medya sayesinde iyice de belledikki Avrupalılar bizden aslında nefret edermiş! Halbuki ben onların hepsini, 23 Nİsan törenleri için Dünyanın dört bir yanından gelen altın saçlı güzel insanların anne babaları zannederdim. 72′liler kimseye yaranamadan ve hiç bir yere ait olamadan yürüyor. yalnız bir yolda ve memleketin ilk fırsatta kusacağı insanlar olduklarının bilincinde olarak. Kendimi Süvari Birliğindeki yalaka Kızılderili İzci gibi hissetmem sanırım bu yüzden! (yine batılı bir örnek verdim bak)
Kaç kaçabilirsen….