Recep İvedik
Yazan: admin | 03 April 2008
Kategoriler: Benim Sinemalarım, Oku, Seyret
Recep İvedik’in teaserlarının sinema salonlarında gösterilmeye başlamasıyla
sözleşmiş gibi herkes bu filmden bahsetmeye başladı. Bir süre sonra, -bu daha görülmemiş işin tebriği- midemi bulandırmış olacakki Recep İvedik’ten nefret etmiştim. Yaşadığım ilçenin yakınındaki il sinemalarında gösterildiği vakit, “Eşkiya” benzeri bir izdiham uyandırmasına aldırmadan, bu talebin, tamamen izleyicinin yerli film izleme dürtüsünden ve düşük beğeni düzeyinden kaynaklandığını düşünmüştüm.
Nihayetinde film buraya da geldi ve ailecek görüştüğümüz bir dostu ve eşimi kırmamak adına Recep ivedik’i görmek üzere yollara düştüm. Açıkcası filmi izlemek için hiç heyecanlanmıyordum. Koskoca “Öteki Sinema” Blogunun yazarı olarak bu kaba güldürü bana ne verebilirdi ki? Salona girdiğimde yıllardır uğramadığım bu sinemanın (Gölcük Garnizon Sineması) hiç değişmediğini farkettim. Salonun kokusu bile aynıydı. Bu nostaljik hazla şartlanıp eskiden olduğu gibi Fuaye kantinine gidip Kolamı ve mısırımı aldım ve ikisi için sadece 95 Kuruş ödedim! (Askeri sinemalar hep ucuzdu zaten!)
Film başladığında aklımda başka düşünceler vardı. Bir gün sonrasının işllerini kafamda organize etmeye çalışıyor ve böylelikle 1.5 saatlik Recep İvedik Bunalımından kolayca sıyrılacağımı umuyordum. Derken… Bir şeyler oldu ve bende diğer izleyiciler gibi tepki vermeye, önce gülümsemeye arkasından da kahkahalarla gülmeye başladım. Evet, garip ama Recep İvedik çok komikti! Neyse, dedim kendi kendime “komik bir film seyreder çıkarız.” ama kahkahalarla dolu filmin bitiminde içimi buruk bir duygu kapladı. Neden böyle olduğunu düşündüğümde kendime verdiğim ve sizlerle paylaşmak istediğim cevap şu oldu: Film Recep İvedik ve onun yol macerası sırasında karşılaştığı insanlardan oluşuyor. Kuralcı bir otel müdürü, ezik ama neşeli bir otel komisi, Sırf zengin olduğu için sevmediği bir adamla evlenmek zorunda kalan Recep’in çocukluk aşık Sibel, ve diğer sıkışmış insanlar…
Recep hepsinin içinde tek özgür insan… istediği anda, aklına geleni yapıyor ve hissettiği gibi yaşıyor. Kaba ama dürüst, rüküş ama eğlenceli ve ısrarla aksini belirtmesine rağmen kompleksiz… İzlerken kendi kıstırılmışlığınıza da lanet okuyorsunuz ve Recep’i içten içe kıskanıyorsunuz. Çünkü bizde perdede izlediğimiz yan karakterler gibi emir komuta zincirinin içinde yaşayan mesai saatlerine hapsedilmiş insanlarız bunu bilmek Recep İvedik’i hem kucaklamamıza hemde kendimize acımamıza sebep oluyor. Recep komiyi tokatladıkca, dayağı yiyen biz oluyor ama yine o komi gibi kızmak yerine hayran oluyoruz.
Sadece gülmek için değil hikayesi için de izlenebilir bir filmmiş Recep İvedik… Benim gibi kasmayıp seyredin.